Sylvia Sylvia Sylvia Sylvia



Ben jij van de ‘regels zijn regels’ of van de ‘menselijkheid’?



Lili en Howick. Tot een week geleden had bijna niemand ooit van ze gehoord en sinds een paar dagen kent iedereen ze.

Of toch minimaal hun naam en welk verhaal daaraan vast zit.

 

De schoolgenootjes van Lili en Howick hielden een #hartentocht'. 

 

Mocht je ergens op vakantie zijn geweest zonder televisie en zonder wifi:

Howick (12) en Lili (11) zijn broer en zus en wonen in Amersfoort. Geboren in Rusland en negen jaar geleden met hun moeder naar Nederland gekomen. Afgelopen maandag, 14 augustus is hun moeder met het vliegtuig naar Armenië vertrokken. Uitgezet.

 

Maar dat is nog niet het ergste. Het meest afschuwelijke is dat alleen de moeder is uitgezet. Dus zónder haar kinderen. Op dit moment weet niemand waar Lili en Howick zijn. Een onvoorstelbare situatie die in Nederland volgens mij ook nog nooit eerder is voorgekomen.

 

Momenteel is er onder andere discussie over waar de moeder nu eigenlijk vandaan komt. De moeder bestrijdt dat ze uit Armenië komt. Ze zegt dat ze weliswaar etnisch Armeens is, maar uit buurland Azerbeidzjan komt. Voordat ze met haar kinderen naar Nederland kwam, woonde ze naar eigen zeggen jaren illegaal in Rusland. De Armeense autoriteiten daarentegen menen dat het gezin wel uit Armenië komt.

 

Heeft de moeder willens en wetens onjuiste informatie verstrekt over haar identiteit en herkomst? En hoe zit het met de documenten die Armenië heeft verstrekt? Ook daarover is niet iedereen het eens.

 

Maar, laten we er voor het gemak van de discussie vanuit gaan dat moeder inderdaad bewust gelogen heeft. Dan gaan we namelijk uit van de meest ongunstige situatie, en niet alleen maar van een dwaling van de overheden en rechters. Ze heeft dus in strijd met de regels gehandeld. En regels zijn regels en afspraken zijn afspraken. Dat is een goed uitgangspunt want die regels en afspraken zijn er om onze samenleving goed te laten functioneren. Dus als je je daar niet aan houdt, om wat voor reden dan ook, dan staat daar een straf op.

 

Ondertussen woont dit gezin al negen jaar in Nederland. Een aangevraagd kinderpardon is afgewezen op basis van het zogeheten ‘meewerkcriterium’. Het gezin heeft in het verleden dan onvoldoende meegewerkt aan vertrek uit Nederland. Als gevolg van die afwijzing heeft moeder een uitzettingsverbod aangevraagd maar ook dat mocht niet baten. Of dit is omdat ze er te laat mee was, of iets niet goed heeft ingevuld, al dan niet bewust, staat op dit moment nog niet vast, maar ook hier ga ik er voor het gemak van uit dat ze dit opzettelijk gedaan heeft.

 

Het gevolg is namelijk in alle gevallen hetzelfde: Lili en Howick, twee kinderen, zijn de dupe van deze hele ellendige situatie. Twee jonge pubers die nog nooit een voét in Armenië hebben gezet. Een land waar ze de cultuur niet van kennen, geen mensen kennen, en geen vrienden hebben. Bovendien zijn ze nu hun moeder kwijt. Waar is hun moeder? Wanneer zien ze haar weer? En waar en hoe? En hoe ís het met haar? De kinderen zelf zijn op dit moment ondergedoken. Spoorloos. Niemand lijkt te weten waar ze zitten, zelfs hun leraren niet. Naar wat er door hun jonge hoofden heen gaat, kan ik alleen maar gissen. Woorden die bij me opkomen zijn angst, levende nachtmerrie en gekmakende onzekerheid.

 

Klaas Dijkhoff, onze staatssecretaris van Veiligheid & Justitie, heeft discretionaire bevoegdheid en heeft ervoor gekozen daar geen gebruik te maken. Hij heeft gezegd dat hij graag wil helpen bij het herenigen van de moeder met haar kinderen. In Armenië. Ik schaam me nu voor Nederland. Dit is zó niet waar ik in geloof. Als je zo nodig de spreekwoordelijke spierballen wilt laten zien, doe dat dan maar bij verkrachters en inbrekers. Die komen nu negen van de tien keer weg met een taakstraf, en soms zelfs met helemaal geen straf. Voer daar je ‘afschrikpolitiek’ door in plaats van op deze kinderen.

 

Zij horen hier, in Nederland. Én ze hebben recht op hun moeder. Dus moet ook zij hier zijn. Als blijkt dat ze inderdaad willens en wetens de wet heeft overtreden, bestraf je dat. Volgens Nederlandse maatstaf. Met de Nederlandse normen en waarden waar we altijd de mond van vol hebben. Want op dit moment schieten we het doel compleet voorbij. Geef haar een taakstraf, een verplichte cursus over hoe we dingen in Nederland doen en waarom we regels hebben en dat die voor iedereen gelden. Voor mijn part een geldboete of een combinatie van dit alles. Maar niét dit. Niét deze onmenselijke uitzetting.

 

En dan hebben we ook nog Arendo Joustra, hoofdredacteur van Elsevier Weekblad. Die zegt dat kinderen niet als chantagemiddel mogen worden gebruikt door ouders opdat zij ‘onterecht’ asiel krijgen. Helemaal mee eens. Alleen, hij schrijft ook dat de moeder acht jaar lang diverse procedures heeft aangespannen. En daar wringt ‘m voor mij dan dus weer de schoen. Want als wij het niet voor elkaar krijgen om die beslissing binnen maximaal een jaar, of twee, te nemen en de mensen vervolgens ook binnen een maand retour te sturen, krijg je dus dit soort dingen…

Wij moeten ervoor zorgen dat de wetten goed en snel worden uitgevoerd. Kom je niet in aanmerking? Dan ook direct retour. Maar op deze manier veroorzaken we het precies zelf. Had het leven van Lili en Howick soms al die jaren ‘on hold’ moeten worden gezet? Lijkt me toch niet.

 

In die acht jaar zijn de kinderen hier gesetteld. Zitten ze gewoon in Amersfoort op school. Hebben vriendjes en vriendinnetjes. Spreken Nederlands. ZIJN Nederlands. Hoe oneerlijk wil je het hebben?

 

De heer Joustra zegt ook dat we in een rechtsstaat leven waar de rechter het laatste woord heeft. Hartstikke goed, ben ik blij mee. Een vriendin van mij die tevens jurist is, deelde op LinkedIn onlangs een brief van een rechter aan een kind met daarin zijn motivatie voor zijn besluit. Uit elk woord sprak mededogen en empathisch vermogen. Lili en Howick verdienen ook zo’n rechter.

 

Feit is dat diverse belanghebbende partijen iets heel complex, heel eenvoudig willen maken. En als dat kan, hartstikke goed. Maar vaak kan het ook niet. Zoals in dit soort gevallen. Ik ben de laatste die zegt dat het makkelijk is. Maar echt, richt je dan op de relschoppers die keer op keer voor ellende zorgen. Daarvan is het direct en overduidelijk aantoonbaar. Nogmaals: laat daar lekker je ‘afschrikpolitiek’ op los.

 

Maar doe dat niet op dit gezin en soortgelijke gezinnen. Het kan toch niet zo zijn dat de heer Dijkhoff nu doet alsof het allemaal hartstikke eenvoudig en zwartwit is en zich ondertussen verschuilt achter de onderhandelingen van het nieuwe kabinet?

 

Dat er sóms iets misgaat in deze procedures, onder andere veroorzaakt door de hoeveelheid mensen die asiel aanvragen, soit. Maar zo langzamerhand lijkt het meer regel dan uitzondering. En terwijl ze in Den Haag doorbakkeleien, leven Lili, Howick én hun moeder in een nachtmerrie….

 

Ik heb inmiddels de petitie van Defence for Children ondertekend. Wil jij dat ook? Klik dan hier  

 






Terug